Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych

Dzisiejsza kartka z kalendarza przypomina o Narodowym Dniu Pamięci Żołnierzy Wyklętych.  
 To data symboliczna – 1 marca 1951 r. w więzieniu mokotowskim w Warszawie wykonano wyrok śmierci na członkach IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” – prezesie WiN ppłk Łukaszu Cieplińskim (ps. „Pług”, „Ludwik”) i jego najbliższych współpracownikach: Adamie Lazarowiczu, Mieczysławie Kawalcu, Józefie Rzepce, Franciszku Błażeju, Józefie Batory i Karolu Chmielu. Ich ciała zakopane w nieznanym miejscu, do dziś nie zostały odnalezione.
W rocznicę ich śmierci upamiętniamy tych, którzy po II wojnie światowej z bronią w ręku przeciwstawili się narzuconej siłą władzy komunistycznej.
 „Żołnierze Wyklęci” to żołnierze powojennego podziemia antykomunistycznego, którzy przeciwstawiali się narzuconemu siłą reżimowi komunistycznemu. Termin ten obejmuje niejednorodną grupę – od małych organizacji uczniowskich, przez podziemne drużyny harcerskie, lokalne grupy zbrojne, aż po ogólnopolskie organizacje polityczne i wojskowe. W propagandzie Polski Ludowej „Żołnierze Wyklęci” byli określani mianem „bandytów reakcyjnego podziemia” i „wrogów ludu”, dzisiaj określamy ich mianem Niezłomnych.

Cześć pamięci Żołnierzy Niezłomnych, dla których Polska była największą świętością.